سرباز!

احساس یه سرباز تازه از جنگ برگشته رو دارم...

سربازایی که از خط مقدم جنگ میان خیلی داغونن...

آدمایی که دیگه آدم نیستن!

انگار دلشون سنگ شده...

به خاطر چیزایی که دیدن و تجربه کردن

به خاطر زخمای روحیی که خوردن و چشیدن...

احساس یه سرباز از تازه جنگ برگشته رو دارم

که به صورت خانوادش لبخند میزنه...

که ظاهر دروغگوی خوبی داره...

که عادی برخورد میکنه...

ولی بعضی وقتا یه دفعه دیوونه میشه...

یه دفعه یه کاری میکنه که خودشم نمیفهمه دلیلشو...

کسی که از جنگ برگشته خیلی سختس...

خلوتاش آزار دهندس...

گریه هاش شبیه زجه ست ولی آروم و بی صدا!

دیر خوب میشن...

سخت خوب میشن...

خیلی طول میکشه تا آدم بشن...

...

دلنوشتهی یک واحد انسان...