ستاره...

آسمون یزد خیلی پرستارهست...

جون میده واسه خیره شدن به سقف آسمون...

درد دل کردن باهاش...

ولی حیف...

حالم اینقدری خوب نیست بخوام برم با خیال راحت حرفامو بزنم...

ن نفس درست و حسابی دارم...

ن زبونی برای حرف زدن...

فقط سینم از بغض خیلی سنگینه...

لعنتی...

دلنوشتهی یک واحد انسان...